อัฏฐิปุญชสูตร ว่าด้วยร่างกระดูก
สมเกียรติ พลเดชอุดมคุณ
อัฏฐิปุญชสูตร ว่าด้วยร่างกระดูก
พระผู้มีพระภาคตรัสกับภิกษุทั้งหลายว่า เมื่อบุคคลคนหนึ่งแล่นไป ท่องเที่ยวไปตลอดกัป โครงกระดูก ร่างกระดูก กองกระดูก ถ้ามีคนรวบรวมเก็บไว้ และไม่สูญหายไป ก็จะเป็นกองกระดูกใหญ่โตเท่าภูเขาเวปุลละแน่นอน แล้วตรัสพระคาถาว่า
เอกสฺเสเกน กปฺเปน ปุคฺคลสฺสฏฺฐิสญฺจโย
สิยา ปพฺพตสโม ราสิ อิติ วุตฺตํ มเหสินา.
โส โข ปนายํ อกฺขาโต เวปุลฺโล ปพฺพโต มหา
อุตฺตโร คิชฺฌกูฏสฺส มคธานํ คิริพฺพเช.
ยโต จ อริยสจฺจานิ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสติ
ทุกฺขํ ทุกฺขสมุปฺปาทํ ทุกฺขสฺส จ อติกฺกมํ
อริยญฺจฏฺฐงฺคิกํ มคฺคํ ทุกฺขูปสมคามินํ.
ส สตฺตกฺขตฺตุํ ปรมํ สนฺธาวิตฺวาน ปุคฺคโล
ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ สพฺพสํโยชนกฺขยาติ.
แปลว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ว่า กองกระดูกของคนคนหนึ่ง ตลอดกัปหนึ่งจะเป็นกองกระดูกเสมอเท่าภูเขาเวปุลละซึ่งกว้างใหญ่ ตั้งอยู่ทางเหนือภูเขาคิชฌกูฏ เขตกรุงราชคฤห์ของชาวมคธ เมื่อใดบุคคลพิจารณาเห็นอริย ๔ คือ ทุกข์ เหตุเกิดแห่งทุกข์ ความพ้นทุกข์ และอริยมรรคมีองค์ ๘ ซี่งเป็นข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์ ด้วยปัญญาอันชอบ เมื่อนั้น บุคคลนั้นแล่นไปแล้วอีก(เกิดอีก) ๗ ชาติเป็นอย่างยิ่ง ก็จะทำที่สุดทุกข์ได้ เพราะสังโยชน์ทั้งปวงสิ้นไป
(ขุ.อิติ.)
--------------------