เป็นหน้าที่ของใครไม่รู้

เป็นหน้าที่ของใครไม่รู้ ...

-----------------------

มีประเทศในโลกนี้หลายประเทศฝึกคนของเขา-คือฝึกเด็กของเขาให้มีลักษณะนิสัยที่พึงประสงค์ เช่น -

เคารพกติกา 

เคารพระเบียบวินัย

ใฝ่หาความรู้ 

สู้งาน 

ตั้งปณิธานสร้างประโยชน์ส่วนรวม

 ฯลฯ 

เขาฝึกจนคนของเขามีลักษณะนิสัยเช่นนั้นได้จริงทั้งประเทศ 

ขอความกรุณาอย่าเพิ่งแย้งว่าไม่จริง ไอ้ที่ชั่วอยู่ก็มีเยอะ - ผมกำลังพูดถึงภาพรวม อย่างที่เรารู้กันว่า -

คนญี่ปุ่นนิสัยเป็นอย่างนี้

คนจีนนิสัยเป็นอย่างนี้

ฯลฯ

ถามว่า ประเทศไทยตั้งแต่เปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อปี ๒๔๗๕ มาจนถึงบัดนี้ ผู้บริหารประเทศมีนโยบายที่จะฝึกเด็กของเราแบบนั้น และได้ลงมือฝึกจนเด็กไทยโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่มีลักษณะนิสัยอันชาติพึงประสงค์เช่นว่านั้น บ้างหรือไม่?

ขอประทานโทษ แม้แต่ผู้บริหารการพระศาสนา มีนโยบายที่แน่วแน่ในการสร้างพระเณรที่มีคุณภาพ -

ไม่บกพร่องในกิจวัตร 

เคร่งครัดพระธรรมวินัย 

เป็นหลักใจที่แท้จริงของชาวบ้าน 

ฯลฯ

ได้ลงมือสร้าง และกำลังสร้างอยู่อย่างขะมักเขม้น บ้างหรือไม่?

เราไม่ได้ฝึกคนของเราให้มีสำนึกถึงประโยชน์ส่วนรวมของประเทศชาติพระศาสนา เราปล่อยตามสบาย ปล่อยแบบตัวใครตัวมัน เด็กของเราโตขึ้นพร้อมกับความเห็นแก่ตัว เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดในเวลานี้ก็คือ แม้แต่จะสละเวลาเพียงเล็กน้อยยืนตรงเคารพธงชาติ-เคารพเพลงชาติตามเวลาที่กำหนด เราก็ทำไม่ได้ ไม่ได้ทำ ไม่ได้ตั้งใจทำให้จริงจัง 

อ้างเหตุนั่นนี่โน่นร้อยแปดมาสนับสนุนไม่ให้ต้องทำ

“ความรักชาติไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยการยืนเคารพเพลงชาติเสมอไป” - หลายท่านคงเคยได้ยินการอ้างเหตุผลด้วยประโยคสวยหรูแบบนี้

และไม่ว่าใครจะแสดงความรักชาติด้วยวิธีการแบบไหน ก็จะถูกตอบโต้ด้วยประโยคสวยหรูสำเร็จรูปเช่นนี้ทุกเรื่องไป

สรุปก็คือ-ไม่ว่าจะแสดงความรักชาติด้วยวิธีการแบบไหน ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ

นี่แค่เรื่องเดียวที่เห็นกันทุกวันในชีวิตประจำวัน

ก็มาจบลงตรงที่-แล้วจะแก้กันอย่างไร

ท่านผู้ใดมีบารมี คิดจะใช้บารมีผลักดันให้เกิดเป็นนโยบาย “วาระแห่งชาติ” ขึ้นมาได้ ก็ขออนุโมทนา เอาใจช่วยให้ทำสำเร็จ

แต่ในระหว่างที่ยังไม่ได้ทำ หรือยังทำไม่ได้ ผมไม่รอนะครับ

ผมไม่รอผู้บริหารชนิดไหนๆ ทั้งนั้น 

ทำอะไรได้ ทำเองเลย 

เหนื่อยก็พัก 

หนักก็วาง 

มีกำลังก็ทำต่อไป

อ้อ ข้อบกพร่องอีกอย่างหนึ่งของเราก็คือ -

มัวแต่รอคนอื่น 

มัวแต่เกณฑ์ให้คนอื่นทำ 

มัวแต่บ่นว่า..มันน่าจะทำอย่างนั้นอย่างนี้อย่างโน้น 

แต่ตัวเองไม่ทำ 

ทั้งไม่คิดว่าเป็นหน้าที่ของตัวเองด้วย

แล้วเป็นหน้าที่ของใครล่ะ?

เป็นหน้าที่ของใครไม่รู้

แต่ไม่ใช่ของกูก็แล้วกัน

---------------------

พลเรือตรี ทองย้อย แสงสินชัย

๑๐ กันยายน ๒๕๖๕

๑๒:๔๑

[right-side]