ใช้หนี้พระศาสนา
------------------
ท่านที่นิยมสวดพระคาถาชินบัญชรย่อมจำได้ว่า “อาสุง อานันทะราหุลา” เป็นวรรคหนึ่งในพระคาถาชินบัญชร
ข้อความเต็มๆ ที่ถูกต้องของพระคาถาบทนี้เป็นดังนี้ -
.......................................................
ทักขิเณ สะวะเน มัยหัง...อาสุง อานันทะราหุลา
กัสสะโป จะ มะหานาโม..อุภาสุง วามะโสตะเก.
คำแปล :
ขอเชิญพระอานนท์กับพระราหุล
ประดิษฐานที่หูเบื้องขวาของข้าพเจ้า
พระมหากัสสปะกับพระมหานามะ
ทั้งคู่อยู่ที่หูเบื้องซ้าย
.......................................................
โปรดสังเกตว่า คำที่ถูกต้องคือ “อานันทะราหุลา” แต่หนังสือสวดมนต์ที่พิมพ์เผยแพร่กันทั่วไปมักจะพิมพ์เป็น “อานันทะราหุโล”
พูดสั้นๆ ต่างกันที่ -ราหุลา กับ -ราหุโล
จับหลักวิชาไวยากรณ์บาลีง่ายๆ สั้นๆ ไว้ตรงนี้ก่อนว่า -
.............................
-ราหุลา เป็นพหูพจน์
-ราหุโล เป็นเอกพจน์
.............................
ระยะแรกๆ ที่พระคาถาชินบัญชรปรากฏตัวสู่สายตาของสังคม มีผู้ย้ำยืนยันว่า คำนี้ต้องเป็น “อาสุง อานันทะราหุโล” คือต้องเป็น --โล จะเป็น--ลา ไม่ได้ เนื่องจากต้นฉบับเขียนเช่นนี้ จะไปแก้ของท่านไม่ได้ เป็นความจงใจของเจ้าของพระคาถาที่จะเขียนเช่นนี้ จะต้องคงไว้ตามนี้
ผมเข้าใจว่า แม้วันนี้ก็น่าจะยังมีผู้ยืนยันเช่นนี้อยู่
พระคาถาชินบัญชรซึ่งพิมพ์ในระยะหลังๆ ได้พิมพ์ข้อความที่เป็นหมายเหตุลงไว้ข้างท้ายด้วย ดังนี้ -
.......................................................
ฉบับถูกต้องตรวจตามไวยากรณ์โดย พระเทพวิสุทธิเมธี (เที่ยง ป.ธ.๙)
เจ้าคณะภาค ๑๑ วัดระฆังฯ (๑๖ ตุลาคม ๒๕๔๑)
หมายเหตุ ๑. อาสุง เป็นพหูพจน์ อานันทะราหุลา จึงต้องเป็นพหูพจน์ตาม ส่วนมากพิมพ์เป็น อาสุง อานันทะราหุโล ซึ่งผิดไวยากรณ์
.......................................................
ผิดไวยากรณ์อย่างไร? อธิบายเทียบภาษาอังกฤษอาจจะช่วยให้เข้าใจได้ง่าย
He is ...
They are ...
He เป็นเอกพจน์ is เป็นกริยาเอกพจน์
They เป็นพหูพจน์ are เป็นกริยาพหูพจน์
นี่คือถูกไวยากรณ์
He are ...
They is ...
He เป็นเอกพจน์ are เป็นกริยาพหูพจน์
They เป็นพหูพจน์ is เป็นกริยาเอกพจน์
นี่คือผิดไวยากรณ์
“อานันทะราหุลา” (แปลว่า พระอานนท์และพระราหุล) เป็นพหูพจน์
“อาสุง” (แปลว่า มีแล้ว, เป็นแล้ว) เป็นกริยาพหูพจน์
นี่คือถูกไวยากรณ์
“อานันทะราหุโล” เป็นเอกพจน์
“อาสุง” เป็นกริยาพหูพจน์
นี่คือผิดไวยากรณ์
พระอานนท์และพระราหุล นับรวมกันเป็น ๒ องค์ ต้องเป็นพหูพจน์
“อานันทะราหุโล” เป็นเอกพจน์ นอกจากผิดไวยากรณ์แล้ว ยังผิดข้อเท็จจริงอีกด้วย
.......................
แต่เชื่อหรือไม่ ไม่ว่าใครจะอธิบายอย่างไร ขนาดพระเดชพระคุณพระเทพวิสุทธิเมธี (มรณภาพแล้ว สมณศักดิ์สุดท้ายเป็น พระธรรมธีรราชมหามุนี) เปรียญธรรม ๙ ประโยค เจ้าอาวาสวัดระฆัง ซึ่งเป็นสำนักต้นฉบับพระคาถาชินบัญชร ออกมาอธิบายเอง ก็พูดได้ว่า เปอร์เซ็นต์คนรับฟังเป็นศูนย์-คือไม่มีใครฟัง
นักสวดมนต์ ก็ยังคงสวด “อานันทะราหุโล” เหมือนเดิม (เวลานี้คนสวดมนต์โดยวิธีกางหนังสืออ่าน ยิ่งอ้างได้เต็มปาก-ก็หนังสือเขาพิมพ์มาอย่างนี้!)
สำนักพิมพ์ที่ผลิตหนังสือสวดมนต์ ก็ขยันผลิตฉบับที่เป็น “อานันทะราหุโล” ออกมาอยู่นั่นแล้ว อ้างว่าเจ้าภาพเขาให้พิมพ์อย่างนี้
ฝ่ายเจ้าภาพก็อ้างว่า-ก็โรงพิมพ์เขาบอกว่าต้นฉบับที่มีในโรงพิมพ์เป็นอย่างนี้ ก็ต้องพิมพ์แบบนี้
.......................
แล้วนักเรียนบาลีของเราว่าอย่างไร?
นักเรียนบาลีของเราบอกว่า อาตมาข้าพเจ้ามีหน้าที่เรียนบาลีและพยายามสอบให้ได้เท่านั้น หนังสือสวดมนต์หรือพระคาถาชินบัญชรอะไรนั่นไม่ได้อยู่ในหลักสูตร ไม่เกี่ยวกัน
นี่เป็นเรื่องแปลกอย่างหนึ่งในสังคมของเรา
เราสนับสนุนส่งเสริมให้เรียนบาลี ก็ตั้งหน้าตั้งตาเรียนกันไป เป้าหมายคือสอบให้ได้
อะไรที่เป็นปัญหาเกี่ยวกับภาษาบาลี เราไม่ได้สนับสนุนส่งเสริมให้เกิดกระบวนการแก้ปัญหา แต่ปล่อยให้เป็นปัญหาอยู่อย่างนั้น หาตัวคนรับผิดชอบไม่ได้
“อาสุง อานันทะราหุโล” เป็นตัวอย่างเพียงเรื่องเดียว ยังมีเรื่องอื่นอีก
แล้วจะทำอย่างไร?
ก็ทำเท่าที่พอจะทำได้ นั่นคือ (๑) หาความรู้ และ (๒) ให้ความรู้
ถ้าช่วยกันทำ หรือสามารถตั้งเป็นองค์กรขึ้นมาทำงานได้ ก็เหนื่อยน้อย ได้ผลมาก
ถ้างมทำไปคนเดียว ก็เหนื่อยมาก ได้ผลน้อย
เหนื่อยก็พัก
หนักก็วาง
มีกำลังก็ลุกขึ้นทำต่อไป
ใช้หนี้พระศาสนาครับ
---------------------
พลเรือตรี ทองย้อย แสงสินชัย
๗ ตุลาคม ๒๕๖๕
๑๘:๑๙
[right-side]
แสดงความคิดเห็น
ข้อมูลความคิดเห็นของท่าน จะถูกตรวจสอบก่อนทุกครั้ง ฯ