๑) พหูปกาโร (พหูปการธรรม) ธรรมที่มีอุปการะมาก
๒) ภเวตพฺพธมฺโม (ภาเวตัพพธรรม)
ธรรมอย่างหนึ่งควรให้เจริญ
๓) ปริญเญยฺโญ (ปริญเญยยธรรม)
ธรรมที่ควรกำหนดรู้
๔) ปหาตพฺพธมฺโม (ปหาตัพพธรรม)
ธรรมที่ควรละ
๕) หานภาคิโย (หานภาคิยธรรม)
ธรรมที่เป็นไปในส่วนข้างเสื่อม
๖) วิเสสภาคิโย (วิเสสภาคิยธรรม)
ธรรมที่เป็นไปในส่วนข้างวิเศษ
๗) ทุปฺปฏิวิชฺโฌ (ทุปปฏิวิชฌธรรม) ธรรมที่แทงตลอดได้ยาก (บรรลุได้ยาก)
๘) อุปฺปาเทตพฺโพ (อุปปาเทตัพพธรรม)
ธรรมที่ควรให้บังเกิดขึ้น
๙) อภิญฺเญยฺโญ (อภิญเญยยธรรม)
ธรรมที่ควรรู้ยิ่ง
๑๐) สจฺฉิกาตพฺโพ (สัจจฉิกาตัพพธรรม)
ธรรมที่ควรทำให้แจ้ง
[full-post]
แสดงความคิดเห็น
ข้อมูลความคิดเห็นของท่าน จะถูกตรวจสอบก่อนทุกครั้ง ฯ